و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی!

ما واقعا تا چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمیدونیم ولی در عین حال تا وقتی که

چیزی رو دوباره به دست نیاریم نمی دونیم چی رو از دست دادیم.

این که تمام عشقت رو به کسی بدی تضمینی بر این نیست که او هم همین کار رو بکنه.

پس انتظار عشق متقابل  نداشته باش فقط منتظر باش تا این که عشق آروم تو قلبش

 رشد کنه و اگه این طور نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده!

باور نکن تنهایت را ..........................ما یک دل و یک حرف داریم.........

ما در عبور از کوچه عشق............. بر دوش هم سر میگذاریم............

دل تاب تنهایی ندارد..................باور نکن تنهایی ات را ........................

هر جای این دنیا که باشی ................من با تو ام تنهای تنها..............

من با تو ام هر جا که هستی..........حتی اگر با هم نباشیم...............

حتی اگر یک لحظه یک روز با هم در این دنیا نباشیم.........................

رویایی رو ببین که میخوای.

جایی برو که دوست داری.

دنبال نگاه ها نرو.چون می تونند گولت بزنند.

دنبال دارایی نرو.چون کم کم افول می کنه.

دنبال کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی

چون فقط با یک لبخند میشه یک روز تیره رو روشن کرد.

کسی رو پیدا کن که تو رو شاد کنه

دقایقی تو زندگی هستند که دلت برای کسی اونقدر تنگ میشه که می خوای

 اونو از رویاهات بکشی بیرون و توی دنیای واقعی بغلش کنی.

چیزی باش که می خوای باشی.چون فقط یک جون و یک شانس

داری برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی.

                                                 وز گمشده خویش نشان می خواهم

سر مصرع هر بیت تو حرفی بردار

                                                 هر چیز شود من از تو آن می خواهم.

وجود دشمنانم باعث اعتبار بیشتر دوستان است.

دشمنانم مسبب قدر شناسی بیشتر من نسبت به دوستانم شدند.

صبر و بردباری و شکیبایی بدون دشمنان واقعی اتفاق نمی افتد.

عمق عشق ورزیدن حاصل زحمت های دشمنان است.

اگر رنج دشمنان نباشد ارزش گنج دوستان مشخص نمی شود.

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را.

یادم باشد روزگار خوش است و تنها دل ما دل نیست.

یادم باشد جواب کینه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم.

یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم.

یادم باشد از چشمه درس خروش و از آسمان درس پاک زیستن بگیرم.

شاید این چند سحر فرصت آخر باشد!

که به مقصد برسیم.

بشناسیم خدا

و بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم.

ای سبکبال

در این راه شگرف

در دعای سحرت

در مناجات خدایی شدنت

هرگز از یاد نبر

من جا مانده بسی محتاجم.

                              کوچه باغیست

                                    که تنها یک شب

                               تو از این کوچه گذشتی مغرور

                                                                             سالها می گذرد.

                     سالها در گذر کوچه نگاه دیوار

                     دیده بس رهگذران را خاموش.

                     دیده بس رهگذران را پر شور.

لیک ای رهگذر یک شبه کوچه من :جای پای تو به جا مانده هنوز....

                                                   به لبهای هوس ریز تو سوگند

به ژرفای دو چشم پر زنازت

                                                   به مژگان دل عاشق گذارت

به اشک.آن ژاله گلبرگ رویت

                                                   به مژگانت.به ابرویت.به مویت

به اندام چو گلبرگ سپیدت

                                                   به لبخندت.به اندوهت.امیدت

به آهنگ صدای دل نشینت

                                                   به شرم چهره شرم آفرینت.

به چهره ات.روشنی بخش دل من.

                                                   به مهرت.آفتاب محفل من.

به صبح روشن روی تو سوگند...

                                                   به شام تیره موی تو سوگند.

به جامم که جنایت پر زخون است.

                                                   به اندوه دلم.کز حد برون است.

به شام بی سحر گاهی که دارم

                                                   به سوز شعله آهی که دارم.

به اشک عاجز و مهجور و غمناک

                                                   که می لغزد در مژگانت بر سر خاک.

به امیدت.به فردای دل اقروز

                                                   به اشک حسرتت از رنج دیروز.

به خون هایی که پیش پای خورشید

                                                   به روی خاک های سرد پاشید.

به پیران جوانی داده از دست

                                                   به فریادی که در حلقوم بشکست.

به اشکی کز غمت بر چهره دارم.

                                                   تو را چون صبح فردا دوست دارم...!

                               ای هم سخن.

ای یادگار روزهای تلخ و شیرین.ای یار.این لحظه تلخ وداع است.

در چشم ما فریاد غمگین جدایی است.

فردا میان ما حصار کوه و دریاست.ما خستگانیم.باید در کنار هم بمانیم.

باهم بگوییم.باهم سرود تلخ غربت را بخوانیم.

آه!عجب دردیست یاران را ندیدن.

اما چه باید کرد ای یار؟باید ز جان بگذشتن و بر جان رسیدن.

                                        یار بد بدتر بود از مار بد

مار بد تنها ضرر بر جان زند.

                                        یار بد بر جان و بر ایمان زند

                                                 گر بی تو شدم لعنت به من کن.

گر یادت کنم دیوانه گردم

                                                 گر فراموشت کنم بیگانه گردم.

هر چند از تو دورم و پیش دگرانم.

                                                 هر جا که روم .نام تو آید بر زبانم.

یک لحظه جدا نیستم از فکر غم تو.

                                                 در قلب منی.گر چه میان دگرانم.

زبانی اند و نانی اند و جانی

به نانی نان بده از در برانش

                                                   محبت کن به یاران زبانی

                                                    ولیکن یار جانی را نگهدار

                                                    به پایش جان بده تا می توانی

                                                              در آن هم نکته ای جز نام دوست نیست

در این جا نیست شمعی جز رخ دوست

                                                              و گر هست انعکاس چهره دوست

خنده و گریه همه محکوم بلاست

                                                               دل بخندد.غم دل هم بی وفاست.

                                                                         توراقسم به محبت.توراقسم به صفا

توراقسم به دل و آرزو به رسوایی

                                                                         تورابه شعله عشق و تورابه شیدایی

تورابه قصه لیلی و غصه مجنون

                                                                          تورابه لاله صحرانشسته اندر خون

تورابه مریم خاموش و سوسن غمگین

                                                                          تورابه حسرت فرهادوناله شیرین

توراقسم به غم عشق و اشناییها

                                                                          دل چو شیشه من را مشکن از جداییها.

                                                                    زندگی بازیچه است ای یار

در ره سعی و عمل بشتاب

                                                                     زندگی را در سرای اخرت در یاب

قصه ها ویرانه خواهد شد

                                                                      عقل ها دیوانه خواهد شد

عشق بااهل جهان رنگست

                                                                       عشق رنگی!جمله نیرنگ است.

زندگی در رفتنست ای دوست

                                                                       زندگی در مردنست ای یار

مرگ اغاز بیداری است

                                                                       این سخن حق است باور دار.

راه را توشه ای باید

                                                                       کوله بار خویش را بردار.

                                                               قطره اشکی و بر دیده گریان منی

در دل شب منم و یاد تو گوهر اشک

                                                              همره اشکی و هم بر سر مژگان منی

این مپندار که نقش تو رود از نظرم

                                                              خاطرت جمع که در خواب پریشان منی

                                                                  تو ببین چقدر مستم که سبوی می شکستم

به خدا که جان مایی.مرو از تنم تو ای جان

                                                                  که زبود توست بودم.که زهست توست هستم

پس از این کسی نبیند به کفم پیاله می

                                                                 دگرم به می چه حاجت چو گرفته تو هستم

چو نگاه دلنوازت اثر شراب دارد

                                                                 دل اگر به می ببندم.به خدا که پست پستم

مکنم تو منع زاهد.پس از این زمی پرستی

                                                                 نگهش می و لبش می.چه کنم که می پرستم

                                                        خاک ما شد اشک فردوس برین

بوی نارنج و ترنج و عطر بید

                                                        می توان از تربت حافظ شنید

پاکبازان عاشقی در کامتان

                                                       ریشه این عشق در ایران ماست

ای وطن هرروز تو نوروز باد

                                                       هم وطن نوروز تو پیروز باد

در سینه دل می پژمرد.بر شانه سر خم می شود

دیگر نگاهی مهربان بر دیده خورشید نیست

دیگر عروس اسمان ماهی که می خندد نیست

گویی که تنهایی مرا زندانی من می کند

با جان غمناک مرا بیزار از تن می کند

اما نبازم دوست را

با او بهشت است این جهان

زیبایی هر چیز از اوست

بی دوست

زشت است این جهان

کاش در دنیا سه چیز وجود نداشت:غرور.دروغ.عشق.انسان با غرور می تازد.با دروغ می بازد.با عشق می میرد

خدای اطلسی ها با تو باشد. پناه بی کسی ها با تو باشد.تمام لحظه های خوب یک عمر.به جز دلواپسی ها با تو باشد

ان چه که هستی هدیه خداوند به توست و ان چه که می شوی هدیه تو به خداوند است.پس بی نظیر باش

اندرز بهشتی:لبخند هدیه ای ارزان و گرانبها به دیگران است.افراد موفق مشکلات را جزئی.گذرا.موقت و کوچک می بینند

دوست های خوب مثل ستاره هان.حتی اگر نبینیشون خیالت راحته که سر جایشان هستند

نکته پند اموز:از یاد دو چیز در زندگی غافل نشو.خداو مرگ.وهمیشه دو چیز را فراموش کن.۱- کار خوبی که برای دیگران انجام می دهی.۲-کار بدی که دیگران در حق تو انجام می دهند

به همه لبخند بزن.اما برای یکی بخند.همه را دوست داشته باش اما به یکی عشق بورز.در قلب همه باش اما یکی در قلبت باشد

دنیا دو روز است: یک روز با توو یک روز علیه تو.روزی که با توست مغرور مباش.روزی که علیه توست صبور باش

دو چیز از یاد ادم نمی ره:دوست های خوب و روزهای خوب.یک چیز هم هیچ وقت از دل ادم نمی ره .روز های خوبی که با دوست های خوب گذشت

به همان قدر که چشم تو پر از زیباییست.بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهاییست

چشم مست تو عجب جلوه گه بیداد است.خم ابروی تو سر مشق کدام استاد است.خم ابروی تو را دیدم و رفتم به سجود.صید را زنده گرفتن هنر استاد است

اگه یه روز دلی شکستی یه میخ تو دیوار بکوب و هروقت اون دل رو به دست اوردی میخ رو در بیار.ولی یادت باشه جای میخ همیشه روی دیوار می ماند

عزیزم.بهاروتابستان.پاییزوزمستان باز هم می ایندو می روند اما مثل تو دیگه هرگز کسی به دنیا نمیاد.چون خدا یک اشتباه رو دو بار تکرار نمی کنه

همیشه قبرستانی در قلبت برای خاکسپاری خطای دوستانت بساز

جان اسیر دل...دل اسیر دوست...دوست چه می داند؟دل اسیر اوست!

این رو بدون که توی دنیا یک قلب هست که فقط به خاطر تو می تپه...و اون قلب خودته

می دونی فرق اموزگار با روزگار چیه؟اموزگار اول درس می ده.بعد امتحان می گیره.ولی روزگار اول امتحان می گیره.بعد درس می ده

هرگز دستی را نگیر وقتی قصد شکستن قلبش را داری!

از انچه ندارید شکایت نکنید از انچه دارید لذت ببرید